Sherhaُُ

به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامنگیر یا رب منزلی بود

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محرومتر کی سایلی بود

بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته هر محفلی بود

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

خواجه حافظ شیرازی

آی آدمها

آی آدمها که در ساحل نشسته  شاد و خندانید

یک نفر در آب دارد میسپارد جان 

یک نفر دارد که دست و پای دائم میزند

روی این دریای تند و تیره و سنگین

که میدانید

آن زمان که مست  هستید

از خیال دست یابیدن به دشمن

آن زمان گه پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید 

آن زمان که تنگ می بندید بر کمربهاتان

کمربندی

درچه هنگامی بگویم من؟